كرايو پرسيپيتات چیست: اهمیت و موارد استفاده

كرايو پرسيپيتات چیست؟

کرایو پرسیپیتات ماده‌ای است که به دلیل ذوب تدریجی پلاسمای تازه منجمد (FFP) تولید می‌شود. ذوب تدریجی باعث رسوب پروتئین‌های غنی از فیبرینوژن ، فاکتور VIII ، فاکتور فون ویلبراند ، فیبرونکتین و فاکتور XIII می‌شود. کرایو پرسیپیتات یک محصول پلاسمایی در نظر گرفته می‌شود که در معرض سازگاری مشابه خون طبیعی (ABO) است.

در محیط بالینی، از کرایو پرسیپیتات برای جایگزینی فیبرینوژن استفاده می‌شود. همانند پلاسمای تازه منجمد شده، پلاسمایی که کرایو پرسیپیتات از آن تولید می‌شود، در معرض کاهش لکوسیت‌ها قرار گرفته و معمولا از یک اهدا کننده مرد به دست می‌آید، زیرا این امر خطر آسیب حاد ریوی مرتبط با ترانسفیوژن (TRALI) را کاهش می‌دهد.

کرایو پرسیپیتات از چه چیزی تشکیل شده است؟

کرایو پرسیپیتات عمدتا حاوی فیبرینوژن و غلظت بالای فاکتور VIII است. همچنین حاوی غلظت‌های پایین تری از جمله فاکتور XIII، فاکتور فون ویلبراند، فیبرونکتین و میکروذرات پلاکتی است. به دلیل تفاوت در فرآیند تولید و تنوع اهداکنندگان خون، غلظت هر جزء در کرایو پرسیپیتات متفاوت است. با این حال، برخی از خدمات انتقال خون حداقل غلظت هر جزء را در واحد کرایو پرسیپیتات تعیین می‌کنند. جزء اصلی متمرکز بر فیبرینوژن است. حداقل الزامات برای هر جزء در کرایو پرسیپیتات برای درمان به شرح زیر است:

• فیبرینوژن: حداقل مشخصات 140 میلی گرم در واحد (دوز استاندارد بزرگسالان 10U است)
• فاکتور VIII: میانگین غلظت IU/U 101 (حداقل مشخصات 70 IU/U)
• فیبرونکتین: 1500 mg/mL (سطح طبیعی پلاسما 300 mg/mL است)
• فاکتور XIII: ~ 20-30٪ فاکتور اصلی XIII پلاسما. 223 برابر بیشتر از پلاسمای منجمد تازه
• فاکتور فون ویلبراند: (~ 80-100 IU / U ~ 40-70٪ فاکتور اصلی فون ویلبراند در پلاسمای اصلی)
• میکروذرات پلاکت: 256 برابر بیشتر از پلاسمای منبع است

چرا فیبرینوژن مهم است؟

فیبرینوژن برای هموستاز (فرآیندی برای پیشگیری و توقف خونریزی) ضروری است. کبد فیبرینوژن را در بدن تولید می‌کند که به عنوان فراوان‌ترین فاکتور انعقادی در پلاسمای خون عمل می‌کند. این یک پروتئین دیمری است که از سه جفت زنجیره پلی پپتیدی تشکیل شده است. پس از آسیب دیدگی بافت، ترومبین زنجیره‌های فیبرینوپپتید را می‌شکافد تا مونومرهای فیبرین تولید شود. اینها متعاقبا به هم می‌پیوندند و پلیمرهای فیبرین نامحلول را تشکیل می‌دهند.

در کنار این، ترومبین فاکتور XIII را فعال می‌کند که رشته‌های فیبرین را به صورت عرضی به هم متصل می‌کند. این منجر به تثبیت لخته می‌شود و احتمال تخریب لخته در نتیجه اتصال عرضی مهارکننده‌های فیبرینولیتیک (یعنی α2-آنتی پلاسمین) به شبکه فیبر را کاهش می‌دهد. فیبرینوژن همچنین گیرنده‌های آتش را روی غشای پلاکتی متصل می‌کند. این امر باعث تجمع پلاکت‌ها می‌شود و باعث می‌شود که آنها در محل لخته در حال ایجاد قرار بگیرند.

کرایو پرسیپیتات برای چه مواردی استفاده می‌شود؟

در اصل ، کرایو پرسیپیتات به عنوان درمانی برای بیمارانی که از کمبود فاکتور ضد هموفیلی یا هموفیلی رنج می‌بردند ، توسعه داده شد. از این روش درمان بیشتر از 50 سال است که استفاده می‌شود. با این حال، از زمان آغاز به کار، استفاده از کرایو پرسیپیتات فراتر از هدف اصلی خود گسترش یافته است و بیشتر برای پر کردن سطح فیبرینوژن در بیماران استفاده می‌شود.

در حال حاضر، کرایو پرسیپیتات تنها کنسانتره (غلظت) فیبرینوژن رضایت بخش موجود برای استفاده وریدی است. کرایو پرسیپیتات دارای دو نشانه بالینی کاملا مشخص است: درمان هموفیلی بر مکمل فیبرینوژن (در پیامد بیماری ارثی و اکتسابی).

با این حال، نحوه استفاده از کرایو پرسیپیتات در سراسر جهان به دلیل تفاوت در صدور مجوز متفاوت است. کرایو پرسیپیتات در ایالات متحده آمریکا، کانادا، انگلستان، استرالیا و نیوزیلند تولید می‌شود، جایی که عمدتا برای هیپوفیبرینوژنمی اکتسابی استفاده می‌شود.

در خارج از این کشورها، تولید کرایو پرسیپیتات در راستای کنسانتره فیبرینوژن برای کمبودهای مادرزادی و اکتسابی فیبرینوژن متوقف شده است.

نشانه‌های بالینی برای کرایو پرسیپیتات در بزرگسالان در مواردی رخ می‌دهد که سطح فیبرینوژن کاهش یافته و سطح فیبرینوژن به سطح بحرانی برسد. این موارد در کیس‌های انعقادی (اختلال خونریزی) است که در آن خونریزی بالینی قابل توجهی رخ می‌دهد، که منجر به سطح فیبرینوژن < 1.5 g/L (یا < 2 g/L در موارد خونریزی بعد زایمان) می‌شود. کرایو پرسیپیتات همچنین ممکن است زمانی استفاده شود که سطح فیبرینوژن به زیر 1 g/L برسد. هنگامی که خونریزی با درمان ترومبولیتیک همراه است، و در موارد هیپوفیبرینوژنمی ارثی، کنسانتره فیبرینوژن در دسترس نیست.

کرایو پرسیپیتات یک محصول تلفیقی است، و استفاده از آن با چندین عارضه جانبی همراه بوده است. مهمترین آنها انتقال پاتوژن‌های انتقال یافته از طریق خون و TRALI است.

ایمنی درمان کرایو پرسیپیتات

از این روش درمان بیشتر از 50 سال است که استفاده می‌شود. منابع علمی چند عارضه جانبی مرتبط با درمان کرایو پرسیپیتات را مستند کرده‌اند. با این حال، این وقفه در تیم رویدادهای ایمنی ممکن است منعکس کننده عدم جمع‌آوری داده‌ها، سوگیری گزارش‌دهی و همچنین خطر کم قطعی ناشی از استفاده از آن باشد. نگرانی اصلی مربوط به ایمنی، خطر انتقال ویروسی است، به ویژه که تحت پاستوریزاسیون یا غیرفعال سازی ویروسی قرار نمی‌گیرد.

برای کاهش احتمال عواقب بیماری‌زا، کرایو پرسیپیتات با ریبوفلاوین و اشعه ماوراء بنفش درمان می‌شود. از طرف دیگر، از فیلتراسیون آماتوسالن، اشعه ماوراء بنفش و مواد شوینده حلال استفاده شده است. با این حال، اینها با موفقیت محدودی روبرو شده‌اند – زیرا اینها تمایل دارند محتوای فیبرینوژن را به خطر بیندازند و آن را به طور متوسط ~ 30٪ کاهش دهند.

طرح هموویژیلانس بریتانیا، خطرات جدی انتقال (SHOT)، داده‌ها را بین سال های 1996 و 2014 تجزیه و تحلیل کرده و گزارش داده است که هیچ مورد انتقال ویروسی مرتبط با کرایو پرسیپیتات در این بازه زمانی گزارش نشده است. در همین بازه زمانی، SHOT پنج مورد انتقال ویروسی با پلاسمای تازه منجمد شده را گزارش کرد. توصیه‌های گزارش SHOT در سال 2014 بیان کرد که از پلاسمای اهدا کننده مشتق شده از زن باید در تولید کرایو پرسیپیتات اجتناب شود، زیرا در این یک مورد مستند از TRALI وجود داشت. با این حال، بروز واکنش‌های ترانسفیوژن حاد کم بود (1 مورد از 43 واکنش ترانسفیوژن به کرایو پرسیپیتات نسبت داده شد).

یکی دیگر از پیامدهای جانبی مهم که باید هنگام تجویز کرایو پرسیپیتات در نظر گرفت، خطر حوادث ترومبوتیک است، زیرا سطوح بالای فیبرینوژن یک عامل خطر شناخته شده برای این امر است. منابع علمی نشان داده‌اند که بیمارانی که حجم زیادی از درمان ترانسفیوژن را دریافت می‌کنند، شامل کرایو پرسیپیتات و همچنین عامل پروهموستاتیک برای خونریزی شدید است، در معرض خطر ابتلا به ترومبوز قرار دارند.

با وجود این همبستگی، داده‌های کارآزمایی تصادفی کنترل شده CRYOSTAT، که کرایو پرسیپیتات پرسیپیتات را در خونریزی تروماتیک ارزیابی کرد، هیچ تفاوتی را در سطح فیبرینوژن 24 ساعت و تا 28 روز پس از درمان نشان نداد. علاوه بر این، حوادث ترومبوتیک فقط در مطالعه هم‌گروهی که درمان استاندارد دریافت کرده بودند، نشان داده شد، نه در مطالعه هم‌گروهی کرایو پرسیپیتات  اولیه.

همچنین جدیدترین اطلاعات نشان داده‌اند که هیچ ترومبوتیک یا نگرانی ایمنی در مورد کنسانتره فیبرینوژن مشاهده نشده است.

با موارد بسیار کمی از انتقال ویروسی یا سایر عوارض نامطلوب، کرایو پرسیپیتات بیش از 50 سال است که مورد استفاده قرار می‌گیرد. لازم به ذکر است که این ممکن است به دلیل عدم گزارش دهی باشد. با این حال، بسیاری از کشورها در سرتاسر جهان کرایو پرسیپیتات را در راستای کنسانتره فیبرینوژن جایگزین کرده‌اند. مزایای اقدامات ایمنی اضافی، کاهش انتقال ویروس، افزایش قابلیت حمل و نقل و در دسترس بودن نزدیک به بیمار، را ارائه می‌دهد. با این حال، مطالعات بالینی اخیر ثبات فیبرینوژن را در حیطه‌ی کرایو پرسیپیتات نشان داده است. این امر، کرایو پرسیپیتات را به عنوان یک منبع سریعتر برای انتقال خون در دسترس قرار می‌دهد.

اختلاف در نشانگر دارای مجوز برای کرایو پرسیپیتات نشان دهنده شکاف در دانش است. علاوه بر این، اثر سایر اجزای موجود در کرایو پرسیپیتات ناشناخته است اما تصور می‌شود که تأثیر عمده‌ای بر هموستاز دارد. مطبوعات رشد قابل توجهی را در درک کرایو پرسیپیتات پیش‌بینی می‌کند زیرا چندین مطالعه آینده‌نگر بررسی می‌کنند که آیا پروتئین‌های اضافی موجود در کرایو پرسیپیتات هر گونه مزیت هموستاتیک را در انواع مختلف خونریزی تأیید می‌کنند یا خیر. این ممکن است پیامدهای مهمی داشته باشد زیرا درمان خونریزی شدید فراتر از یک رویکرد عمومی، به سمت یک رویکرد فردی‌تر حرکت می‌کند.

همچنین بخوانید:

مترجم: حنانه بریمانی

منبع