اولین رونویسی ژن RNA پلی‌مراز احتمالاً توسط ریبوآنزیم انجام شده؛ یعنی RNAهایی با فعالیت آنزیمی قبل از وجود آنزیم‌های پروتئینی.

زیرواحد امگا (ω) در RNA پلی‌مراز پروکاریوتی نقش اصلی در پایداری، مونتاژ، و حفاظت آنزیم دارد و به عملکرد مؤثر آن در شرایط مختلف محیطی کمک می‌کند. اگرچه این زیرواحد مستقیماً در فرآیند کاتالیتیک رونویسی دخالت نمی‌کند، وجود آن برای عملکرد صحیح RNA پلی‌مراز ضروری است.

RNA پلیمراز، که یک آنزیم حیاتی در فرآیند ترانسکریپشن است، پیوندهای هیدروژنی بین نوکلئوتیدهای DNA را می‌شکند تا دو رشته DNA از هم جدا شوند. این امر به RNA پلیمراز اجازه می‌دهد تا یک رشته مکمل RNA را بر اساس دنباله یکی از رشته‌های DNA سنتز کند.

مراحل فعالیت RNA پلیمراز:

شناسایی و اتصال: RNA پلیمراز به پروموترهای خاصی در DNA متصل می‌شود.

جداسازی رشته‌ها: آنزیم پیوندهای هیدروژنی بین نوکلئوتیدهای مکمل در DNA را می‌شکند تا رشته قالب را برای سنتز RNA آماده کند.

سنتز RNA: RNA پلیمراز نوکلئوتیدهای RNA را یکی پس از دیگری به هم متصل می‌کند، تا زنجیره‌ای از RNA را بر اساس توالی رشته قالب DNA بسازد.

این فرایند مستلزم توانایی RNA پلیمراز برای باز کردن دو رشته DNA و جدا کردن آن‌ها از یکدیگر در منطقه‌ای است که به عنوان حباب ترانسکریپشن شناخته می‌شود، که در آن ترانسکریپشن RNA رخ می‌دهد. RNA پلیمراز به طور مستقیم پیوندهای کووالانسی داخلی نوکلئوتیدها را نمی‌شکند؛ بلکه تنها پیوندهای هیدروژنی بین رشته‌های DNA را می‌شکند تا دسترسی به قالب DNA را برای سنتز RNA فراهم کند.