تحویل دهانی داروهای پپتیدی

 

طیف وسیعی از داروهای پپتیدی اکنون در مقیاس تجاری به دلیل پیشرفت در زمینه بیوتکنولوژی تولید می شود. اکثر این پپتیدهای درمانی به دلیل جذب ناکافی از دستگاه گوارش هنوز از راه تزریقی استفاده می شود. داروهای پپتیدی معمولا برای بیماری های مزمن تجویز می شود و استفاده از این داروها به صورت تزریق روزانه در مدت درمان های طولانی سبب عوارض جانبی می شود.در مقایسه با این روش تجویز مشکل ساز دارو، مسیر خوراکی، مزایای خودمراقبتی را با درجه بالایی از پذیرش و رعایت بیمار ارائه می دهد. دلایل اصلی دسترسی کم داروهای پپتیدی به صورت دهانی، سیستم های تخریب آنزیمی و نفوذ ضعیف مخاط روده است. مقدار قابل توجهی از تحقیقات بر روی غلبه بر چالش های موانع جذب روده تا تحویل موثر خوراکی پپتید و مواد پروتئینی متمرکز شده است. تلاش های بسیاری برای بهبود زیست پذیری خوراکی داروهای پپتیدی از تغییر خواص فیزیکوشیمیایی مولکول های پپتیدی تا افزودن عوامل عملکردی متفاوت به سیستم های تحویل دارویی انجام شده است. فورمولاسیون داروهای پپتیدی در سیستم های تحویل دهانی از زوایای مختلف دچار تغییر می شود تا میزان موانع روده ای را کاهش دهد. استراتژی های دارویی پیشنهاد شده برای افزایش دسترسی زیستی داروهای پپتیدی شامل: اصلاح شیمیایی پپتیدها و پروتئین، سیستم های تحویل دارو خاص، تحویل هدفمند، استفاده هم زمان از آنزیم های مهارکننده و استفاده از تقویت کننده های جذب است. این مقاله مروری ابتدا به بررسی عوامل محدود کننده می پردازد و سپس برای هر یک از عوامل محدود کننده، راه کارهای متناسب بررسی شده را به چالش می کشد.

 

منبع

ترجمه شده توسط ژنیران