نشانگر بالقوه اوتیسم موجود در نوزادان

نشانگر بالقوه اوتیسم موجود در نوزادان

یک مطالعه کوچک توسط محققان دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد، یک نشانگر بیولوژیکی در مایع مغزی نخاعی (CSF) نوزادان انسان را شناسایی کرده است که ممکن است پیشرفت آینده اختلال طیف اوتیسم (ASD) را پیش بینی کند. این مطالعه که از مواد بیولوژیکی استفاده می کند، نشان داد که هورمون وازوپرسین در CSF در نوزادان 0-3 ماهه که بعداً با ASD تشخیص داده شده بودند، در سطح بسیار پایین تری نسبت به نمونه های CSF از نوزادانی که بعداً مبتلا به ASD تشخیص داده نشده بودند است.

ASD یک اختلال مغزی است که با اختلالات تعامل اجتماعی و رفتارهای محدود و تکراری همراه است.  محققان توضیح دادند كه این بیماری براساس معیارهای رفتاری تشخیص داده شده که زیست شناسی درمورد آن اطلاعات کمی دارد و هنوز هیچ نشانگرهای زیستی قوی مشخص نشده است. حتی بدون داروهای مؤثر، تشخیص زودرس ASD فرصتی برای درمان رفتاری مناسب تر فراهم می کند که منجر به نتایج بهتر رشد می شود. در حالی که اوتیسم می تواند از علائم رفتاری در حدود دو سالگی تشخیص داده شود، مدت زمان انتظار طولانی و کمبود متخصصان اوتیسم معمولاً تشخیص را تا چهار سالگی به تأخیر می اندازد (که سن معمولی برای تشخیص در ایالات متحده است). این اتفاق باعث می شود کودکان مزایای درمان زود هنگام را از دست ندهند. پروفسور پارکر افزود “اگر ما می توانستیم این کودکان را زودتر شناسایی کنیم ، می توانستیم زودتر مداخله کنیم

منبع

ترجمه شده توسط ژنیران