در آمینواسید تریپتوفان، حلقه ایندول از طریق یک گروه متیلن (–CH₂–) به اسکلت اصلی آمینواسید متصل است.

گلوکونئوژنز فرآیندی است که در آن گلوکز از مواد غیر کربوهیدراتی مانند پیروات، گلیسرول و اسیدهای آمینه تولید می‌شود. این فرآیند معمولاً در زمان گرسنگی یا کمبود گلوکز خون فعال می‌شود تا گلوکز مورد نیاز ارگان‌های حیاتی مانند مغز و گلبول‌های قرمز خون را تأمین کند. با این حال، انجام این فرآیند نیازمند مصرف انرژی است. این انرژی از منابع مختلفی تأمین می‌شود:

ATP و GTP: گلوکونئوژنز برای سنتز یک مولکول گلوکز، نیازمند شش مولکول ATP است. این انرژی اغلب از تجزیه چربی‌ها و سایر ذخایر انرژی در بدن در دوران گرسنگی تأمین می‌شود.

تجزیه چربی‌ها (بتا-اکسیداسیون): در شرایط کمبود گلوکز، بدن چربی‌ها را به اسیدهای چرب و گلیسرول تجزیه می‌کند. گلیسرول می‌تواند به گلوکز تبدیل شود و اسیدهای چرب می‌توانند به اسید استیک تبدیل شده و در چرخه کربس برای تولید ATP به کار روند.

تجزیه پروتئین‌ها: اسیدهای آمینه آزاد شده از تجزیه پروتئین‌ها می‌توانند به عنوان زیر واحدهای سازنده برای گلوکونئوژنز استفاده شوند. برخی از این اسیدهای آمینه مستقیماً وارد چرخه گلوکونئوژنز شده و در تولید گلوکز نقش دارند.

به این ترتیب، انرژی لازم برای گلوکونئوژنز از طریق فعال‌سازی متابولیسم چربی‌ها و پروتئین‌ها، حتی در دوران گرسنگی یا کمبود گلوکز، فراهم می‌شود. این روند اطمینان می‌دهد که بدن قادر است در شرایط استرس متابولیکی، مانند کمبود غذا، سطوح گلوکز خون را حفظ کند.