درمان آنوریسم شکمی (Abdominal Aortic Aneurysm – AAA) به عوامل مختلفی بستگی دارد، از جمله اندازه و سرعت رشد آنوریسم، و همچنین وجود علائم یا عوامل خطر برای پارگی آن. این انتخاب‌های درمانی می‌تواند شامل مدیریت محافظه‌کارانه، جراحی باز، و یا جراحی کم تهاجمی (اندوواسکولار) باشد.
مدیریت محافظه‌کارانه

برای آنوریسم‌های کوچکتر که ریسک پایینی برای پارگی دارند، ممکن است تصمیم گرفته شود که به جای جراحی، تحت نظر باشند. این شامل بررسی‌های دوره‌ای با سونوگرافی یا CT اسکن برای پایش اندازه و رشد آنوریسم است. همچنین، تغییرات سبک زندگی مانند ترک سیگار، کنترل فشار خون، و مدیریت کلسترول و دیابت توصیه می‌شود.
جراحی باز

جراحی باز، که در آن جراح شکم را باز می‌کند و بخش آسیب‌دیده آئورت را با یک پروتز مصنوعی (گرافت) جایگزین می‌کند، برای آنوریسم‌های بزرگتر یا آنوریسم‌هایی که سریع رشد می‌کنند یا نشانه‌های پارگی دارند، توصیه می‌شود. این نوع جراحی می‌تواند خطرات بیشتری داشته باشد، اما در مواردی که ریسک پارگی بالاست، ضروری است.
جراحی اندوواسکولار

جراحی اندوواسکولار (EVAR) یک روش کم تهاجمی است که در آن یک گرافت مصنوعی از طریق رگ‌های خونی در پا به داخل آئورت فرستاده می‌شود و در محل آنوریسم قرار می‌گیرد تا از پارگی آن جلوگیری کند. این روش دوره بهبودی کوتاه‌تری دارد و معمولاً برای بیمارانی که شرایط جسمانی‌شان جراحی باز را دشوار می‌سازد، ترجیح داده می‌شود.
نظارت و پیگیری پس از درمان

پس از هر نوع درمان جراحی، نظارت دوره‌ای با سونوگرافی، CT اسکن یا MRI برای اطمینان از ثبات گرافت و عدم وجود نشت خون یا بزرگ شدن مجدد آنوریسم ضروری است.

تصمیم‌گیری برای انتخاب روش درمانی باید با مشورت پزشک و بر اساس ارزیابی دقیق ریسک‌ها و فواید هر گزینه انجام شود.