بیماری پارکینسون به شرایطی گفته می شود که در اثر آن مغز تحت تأثیر قرار می گیرد. این بیماری زمانی بوجود آمده و پیشرفت می کند که سلول های محل مشخصی از مغز مانند توده سیاه مغز، به درستی کار نمی کنند و از بین می روند. این بخش سلول های مغزی یک ترکیب شیمیایی از نوع انتقال دهنده های عصبی به نام دوپامین را می سازد. مغز از دوپامین برای انتقال پیام های عصبی جهت کنترل کردن حرکات فیزیکی استفاده می کند. در اثر بیماری پارکینسون، از راه رفتن و حرف زدن گرفته تا نوشتن و حتی لبخند زدن مختل می گردد. علائم بیماری پارکینسون زمانی شروع به ظاهر شدن می کنند که مغز سلول های سازنده دوپامین را از دست داده و نمی تواند به اندازه کافی دوپامین ترشح کند و اعمال حرکتی را کنترل کند. این مشکلات می توانند در ابتدا نامحسوس باشند. مثل دست خط فرد که کوچک تر می شود. اما زمانی که سلول های بیشتری دچار بیماری می شوند و از بین می روند، موجب ایجاد اشتباهات حرکتی بیشتر و فاحش تری می شوند و ممکن است بعضی افراد علائم دیگری را نیز نشان دهند. هنوز به شکل کامل مشخص نشده است که چرا سلول های تولید کننده دوپامین در بعضی افراد در تولید این انتقال دهنده عصبی ناتوان شده و از بین می روند و در نهایت چرا افراد دچار بیماری پارکینسون می شوند. اما دانشمندان با جدیت در تلاشند تا راه هایی جهت محافظت از این سلول های ارزشمند پیدا کنند تا بتوانند درمان های بهتری را ارائه کرده و راهی برای درمان دائمی این بیماری پیدا کنند.